NÖBET

Yükselen bulutlar sarıyor dört bir yanımı

Çehremden kırgın bir ifade akıyor

Kolumu uzatıyorum yoldan geçenlere

Ve sessizlik

Bir damla düşüyor kararmış toprağıma

Susuzum .

Kaçamak bir bakış yakalıyorum gözlerime yönelen

Ardı sıra koşan çocuklar görüyorum

Kendi yalnızlığımda.

Zaman yedi/yirmi dört değil

Kar yağıyor

Gitmeliyim artık nöbetim geldi

Yirmi dört sıfır iki benim.

13.02.2007